Eva van Keulen

Mijn naam is Eva van Keulen en ik ben 21 jaar oud.

Ik ben opgegroeid in Nunspeet, maar woon tegenwoordig in Groningen en doe daar de studie Neurolinguïstiek. Naast de drukte van het studentenleven, heb ik lang geturnd bij Gymnastiekvereniging Nunspeet en ben ik in het weekend en vakanties nog te vinden op mijn werk bij het IJscafé. Naast deze dingen heb ik een passie voor lezen en schrijven.

Tegenwoordig fiets ik minder vaak over de Veluwe, niet meer op weg naar oude vriendinnen en mensen die ik ken uit Nunspeet. Vaker zit ik uren in de trein met als reisdoel mijn studie of vriend in Groningen en al dat andere wat een stad te bieden heeft. Want dat is toch waar het om gaat? De netwerken, contacten en baankansen die vind je in een stad. Je wilt een carrière maken (ook als vrouw), moet daarvoor op de juiste plek zitten, je ergens tussendoor wurmen en de juiste mensen kennen. In zo’n stad gaat alles achter elkaar door. Er is geen tijd voor stilte, want tijd is iets waar je altijd te weinig van hebt en stilte is iets dat je liever onderdrukt.

Het hele idee over die tegenstelling tussen stad en platteland vormde een inspiratiebron voor mijn gedichten. En nee, ik ga niet in op politieke kwesties als boerenprotesten of secularisatie en de Biblebelt. Voor mij is het een persoonlijke kwestie, waar ik dagelijks mee te maken heb. Dit zijn kleine dingen, zoals vijf keer moeten uitleggen dat kukeluusje hetzelfde is als lieveheersbeestje, of grotere dingen, zoals je verloren voelen in de mensenmassa.

Ik denk dat meer mensen, voornamelijk jongeren met dit soort problemen kampen, ook al spreken ze dit niet altijd uit. Als dorpsdichter wil ik deze mensen helpen door dit soort problemen te verwoorden in gedichten (iets dat bij mezelf altijd werkt).

Bij mij is schrijven een manier om mijn gevoel te uiten door middel van woorden en als ik daarmee iets kan betekenen voor mijn woonplaats, vind ik dat een mooie gedachte. Dit is ook de voornaamste reden waarom ik gekozen heb voor het dorpsdichterschap.